Πώς είσθε;
Ονομάζομαι Ντιμς Τέιλορ...
και είναι χαρά μου να σας καλωσορίσω εδώ...
στον κόσμο των Γουώλτ Ντίσνεϋ, Λίοπολντ Στοκόφσκι...
και όλων των άλλων καλλιτεχνών και μουσικών που το συνδυασμένο...
ταλέντο τους δημιούργησε αυτήν τη νέα μορφή διασκέδασης, τη Φαντασία.
Αυτό που πρόκειται να δείτε...
είναι τα σχέδια, οι εικόνες και οι ιστορίες...
που η μουσική ενέπνευσε στον νου και τη φαντασία...
μίας ομάδος καλλιτεχνών.
Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται...
για τις ερμηνείες επαγγελματιών μουσικών.
Και αυτό νομίζω είναι θετικό.
Τώρα, υπάρχουν τρία είδη μουσικής σ'αυτό το πρόγραμμα της Φαντασίας.
Πρώτα, είναι το είδος που λέει μία συγκεκριμένη ιστορία.
Έπειτα, είναι εκείνο το είδος που ενώ δεν έχει καθορισμένο σχέδιο...
σκιαγραφεί μία σειρά περισσότερο ή λιγότερο συγκεκριμένων εικόνων.
Μετά, υπάρχει ένα τρίτο είδος:
η μουσική που απλώς υπάρχει από μόνη της.
Τώρα, το νούμερο που ανοίγει το πρόγραμμά μας...
είναι η μουσική του τρίτου είδους.
Αυτό που αποκαλούμε ''απόλυτη μουσική''.
Ακόμη και ο τίτλος δε σημαίνει παρά το είδος της μουσικής.
Αυτό που θα δείτε στις οθόνες σας...
είναι μία μορφή ορισμένων αφηρημένων εικόνων...
που ίσως περάσουν από το μυαλό σας...
αν καθίσατε σε μία μουσική αίθουσα ακούγοντας κονσέρτο.
Αρχικά, αντιλαμβάνεστε περισσότερο ή λιγότερο την ορχήστρα...
και έτσι ανοίγει η σκηνή μας...
με μία σειρά παραστάσεων του μαέστρου και των εκτελεστών.
Έπειτα ξεκινά η μουσική για να εξάψει τη φαντασία σας.
Ίσως είναι απλά χρώματα...
ή νεφελώδεις μορφές...
ή όμορφα τοπία, ή ασαφείς σκιές...
ή γεωμετρικά σχέδια που πλημμυρίζουν τον χώρο.
Σας παρουσιάζουμε λοιπόν...
το έργο ''Τοκάτα και Φούγκα σε Φα-Μινόρε'' του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ...
ερμηνευμένο με εικόνες του Γουώλτ Ντίσνεϋ και των συνεργατών του...
σε εκτέλεση της Ορχήστρας της Φιλαδέλφειας...
και του μαέστρου της, Λίοπολντ Στοκόφσκι.
Ξέρετε, είναι αστείο πόσο λάθος μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης για το έργο του.
Η σύνθεση του Τσαϊκόφσκι την οποία απεχθανόταν...
ήταν ο Καρυοθραύστης...
που μάλλον πρόκειται για τη γνωστότερη δουλειά του.
Δυστυχώς, δεν πρόκειται να δείτε κανέναν καρυοθραύστη στην οθόνη.
Δεν έμεινε τίποτε απ'αυτόν εκτός του τίτλου.
Τώρα θ'ακούσουμε ένα μουσικό απόσπασμα που λέει μία συγκεκριμένη ιστορία.
Είναι μία πολύ παλιά ιστορία με ηλικία σχεδόν 2000 ετών.
Ένας μύθος για κάποιον μάγο που είχε έναν μαθητευόμενο.
Ήταν ένα λαμπερό, νεαρό αγόρι που ήθελε πολύ να μάθει τη δουλειά.
Στην πραγματικότητα, ήταν μάλλον αρκετά λαμπερό...
επειδή έκανε κάποια από τα καλύτερα μαγικά κόλπα του αφεντικού του...
προτού μάθει πώς να τα ελέγχει.
Κύριε Στοκόφσκι.
Τα συγχαρητήριά μου κύριε.
Συγχαρητήρια και σε σένα Μίκυ.
Ευχαριστώ.
Λοιπόν, αντίο. Τα λέμε.
Γεια χαρά.
Όταν ο Ιγκόρ Στραβίνσκυ έγραψε το μπαλλέτο Ο Ερχομός της Άνοιξης--
ο στόχος του όπως έλεγε ήταν να εκθειάσει την πρωτόγονη ζωή.
Έτσι ο Γουώλτ Ντίσνεϋ και οι συνεργάτες του...
τον άκουσαν.
Αντί να παρουσιάσουν το μπαλλέτο στην αρχική του μορφή...
σα μία απλή διαδοχή χορών ιθαγενών...
το παρουσίασαν σαν ένα φαντασμαγορικό θέαμα...
της ιστορίας της ανάπτυξης της ζωής στη Γη.
Είναι μία σχετική αναπαράσταση όσων πιστεύει η επιστήμη ότι συνέβησαν...
στα πρώτα δισεκατομμύρια χρόνια της ύπαρξης του πλανήτη μας.
Φανταστείτε λοιπόν τους εαυτούς σας στο διάστημα...
δισεκατομμύρια χρόνια πριν...
κοιτώντας χαμηλά στον μοναχικό, ταλαιπωρημένο, μικρό πλανήτη μας...
περιστρεφόμενοι στην κενή θάλασσα του διαστήματος.
Προτού περάσουμε στο δεύτερο μισό του προγράμματος...
θα ήθελα να σας παρουσιάσω κάποιον.
Κάποιον που υπήρξε πολύ σημαντικός στη Φαντασία.
Είναι πολύ ντροπαλός και λιγομίλητος.
Πέρασα κάποτε τυχαία δίπλα του στα στούντιο της Ντίσνεϋ.
Και τότε κατάλαβα...
ότι όχι μόνο ήταν ένα αναντικατάστατο μέλος του οργανισμού...
αλλά και μία προσωπικότητα της οθόνης.
Είμαι λοιπόν πολύ χαρούμενος που έχω την ευκαιρία να σας τον παρουσιάσω...
Το ακουστικό ίχνος!
Ελάτε. Μη φοβάστε.
Αυτό είναι ένα ακουστικό ίχνος.
Τώρα κοιτάξτε το. Ανακάλυψα ότι κάθε όμορφος ήχος...
δημιουργεί μία εξίσου ωραία εικόνα.
Κοιτάξτε. Θα παράγει το ακουστικό ίχνος έναν ήχο;
Εμπρός. Όχι νευρικότητες. Πάμε. Έναν οποιονδήποτε ήχο.
Αυτό δεν ήταν ακριβώς ότι σκεφτόμουν.
Φανταστείτε ότι βλέπουμε και ακούμε την άρπα.
Τώρα ένα έγχορδο-- ας πούμε, το βιολί.
Και τώρα το φλάουτο.
Πολύ ωραία.
Ας βάλουμε τώρα ένα πνευστό-- την τρομπέτα.
Εντάξει. Τι θα λέγατε τώρα για το φαγκότο;
Συνεχίστε!
Για να τελειώνουμε, φανταστείτε πως βλέπουμε ένα κρουστό...
ξεκινώντας με ένα μπάσσο.
Ευχαριστώ πολύ γεροντάκο.
Η ''Ποιμενική'' Συμφωνία του Μπετόβεν...
η έκτη του, είναι ένα από τα λίγα μουσικά έργα του...
που λένε κάτι σα συγκεκριμένη ιστορία.
Ήταν μεγάλος φυσιολάτρης...
και σ'αυτήν τη συμφωνία ζωγραφίζει μία μουσική εικόνα...
μιας ημέρας στην εξοχή.
Φυσικά η εξοχή που περιέγραφε...
ήταν αυτή που του ήταν οικεία.
Όμως αυτή η μουσική καλύπτει ένα ευρύτερο πεδίο.
Έτσι ο Γουώλτ Ντίσνεϋ έδωσε στην ''Ποιμενική Συμφωνία''...
μία μυθολογική χροιά.
Τώρα πρόκειται να παρουσιάσουμε ένα από τα γνωστότερα...
και πλέον φημισμένα μπαλλέτα που γράφτηκαν ποτέ.
''Ο Χορός των Ωρών'' από την όπερα του Ποντσιέλλι, Τζιοκόντα.
Είναι ένα φαντασμαγορικό θέαμα των ωρών της ημέρας.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία μεγάλη αίθουσα με έναν κήπο πιο πέρα...
στο παλάτι του Δούκα Άλβισε, ενός Βενετού ευγενούς.
Το τελευταίο νούμερο του προγράμματός μας...
είναι ένας συνδυασμός δύο κομματιών μουσικής τόσο διαφορετικών...
σε δομή και μορφή ώστε αντισταθμίζονται τέλεια.
Το πρώτο είναι το ''Μία Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό'' ενός μεγάλου Ρώσου συνθέτη...
του Μόντεστε Μουσόργκσκι.
Το δεύτερο είναι το αθάνατο έργο του Φραντζ Σούμπερτ ''Άβε Μαρία''.
Μουσικά και δραματικά, έχουμε εδώ...
μία εικόνα του αγώνα ανάμεσα στο ανίερο και το ιερό.
Greek Subtitles Provided by: ***greeksubs***